ดูแล้วคิดอย่างงี้จริงๆนะ...

 

ชิชะ แค่เดือนสองเดือนทำเป็นมาบ่น ระดับปรมาจารย์อย่างเรายังไม่เคยอวดตัวสักหน

แหม...หลายคนอาจจะทุกข์ร้อนเหลือเกินกับการไม่มีใครทานข้าวด้วย

แต่ผมว่าจริงๆแล้วกินข้าวคนเดียวมันก็มีข้อดีในตัวอยู่เหมือนกันนะ

เช่น จะกินมูมมาม แทะกระดูก เคี้ยวมูมมาม ดูดซุปเสียงดังยังไงก็ได้ ไม่ต้องวางมาดมาก

กินคนเดียวยังไงก็อิ่ม เพราะไม่ต้องเสียเวลาแบ่งใคร จะกินเหลือหรือกินหมดแบบไม่เหลือซาก ก็ไม่ต้องกลัวใครบ่น

จะกินไปอ่านการ์ตูนไป ดูละครหลังข่าวไป ตีลังการาวดรอปไป ก็เพิ่มรสชาติได้ไม่หยอก

บางทีอยากจะกินนั่นกินนี่ แต่กว่าจะรอคนมากินด้วยกันได้ก็ต้องรอนานเกิน แถมบางทีพอรวมพลกันเยอะๆแล้ว เสียงโหวตอาจจะกลายเป็นของที่เราไม่อยากกินที่สุดก็ได้ บุกไปกินก่อนคนเดียวแสนจะสะดวกสบาย

ที่สำคัญ คนเราต้องกินเพื่ออยู่ ไม่อยู่เพื่อให้มีใครกินด้วยสิ!!! (เขียนแบบใช้พลังในการแถขั้นสุดยอด...)

ว่าแล้วก็ยังต้องนั่งกินข้าวคนเดียวรับปีที่ 25 ต่อไป...

ขอให้กินข้าวให้อร่อยกันนะครับ ทุกคน ^ ^

พอฮาโลวีนมาถึงทีไร ก็ต้องรู้ตัวทุกทีว่า โอ้...นี่เราแก่ขึ้นอีกปีแล้วสินะ

ถูกแล้วครับ! ก็มันวันเกิดผมนี่!!

อ้อ! จะว่าไปจริงๆก็ไม่เชิงวันเกิดผมหรอก เพราะจริงๆแล้ววันเกิดจริงๆของผมก็คือวันฮาดลวีนอีฟ หรือวันที่ 30 ตุลาคมที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่นานนี่เองนะครับ แต่คนส่วนใหญ่หลายคนจะรู้จากผมว่า ผมเกิดวันฮาโลวีน ซึ่งจริงๆแล้วจะเป็นวันไหนก็ได้ทั้งนั้นล่ะครับ เพราะว่าผมกับแม่นั้นเกิดวันเดียวกัน ดังนั้นเพื่อให้ไม่ซ้ำกันก็เลยเลื่อนให้เป็นอีกวันนึง ซึ่งมันก็จำง่ายด้วยสำหรับคนรอบข้างด้วยนั่นล่ะครับ ^ ^

เผลอแป๊บเดียวจริงๆ ปีนี้ผมก็อายุครบ 25 ปี เข้าช่วงเบญจเพศซะแล้ว ถ้าพูดแบบกว้างๆหน่อยก็น่าจะหมายความว่าตัวผมเองก็มีชีวิตอยู่มาได้เกือบสักครึ่งนึงของชีวิตคนทั่วๆไปแล้วสินะ

ไม่รู้อีก 25 ปีข้างหน้าจะเป็นยังไง แต่ 25 ปีที่ผ่านมานี้นั้น ก็เป็นช่วงเวลาที่สุข เศร้า เหงา ระคนกันไป แต่ที่แน่ๆนับจากไปสงสัยจะแอ๊บแบ๊วไม่ได้ซะแล้วแฮะ จะทำอะไรก็คงต้องเริ่มดูสังขารตัวเองกันน่าดู เช่นเรื่องการใช้คำพูด เรื่องกริยาท่าทาง หรือเรื่องการแต่งตัว พักนี้ผมก็เริ่มโมดิฟายตัวเองใหม่หลายๆอย่างแล้ว เพราะจะทำตัวเป็นเด็กตลอดไปก็คงไม่ดี

ถึงมีสิ่งที่ต้องเสียไป แต่สิ่งที่ได้มาจากช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ก็มีข้อดีหลายอย่างเหมือนกันนะครับ เช่นว่า ความคิดและประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามา ก็ทำให้ผมได้เรียนรู้ หรือรู้จักวิธีคิดหลายๆอย่าง ที่เมื่อตอนที่ยังเด็กกว่านี้ อาจจะยังคิดไม่ได้มากเท่าที่ควร

วันเกิดปีนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรมาก นอกจากถ่อไปถึงนครปฐมเพื่อไหว้พระปฐมเจดีย์เอาฤกษ์เอาชัยกับแม่สองคน (เอ้อ...จะว่าไปนี่ก็เรียกว่าทำอะไรมากแล้วล่ะนะ)

แม้จะไม่มีงานฉลองอะไร เหมือนกับทุกๆปีที่ผ่านมา แต่ก็ยังยินดีที่มีคนจำได้ แม้จะไม่มาก แต่ก็ล้วนเป็นคนที่อยากให้จำได้ทั้งนั้น ซึ่งก็ทำให้มีความสุขจริงๆที่ได้รับความรักและความยินดีจากพวกเขา ทำให้รู้สึกว่าอีก 25ปีจากนี้ไป ก็น่าจะยังเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขอยู่ได้บ้างล่ะนะครับ

เอนทรี่นี้ก็ไม่มีอะไรจะเขียนมาก แต่ก็อยากจะเขียนเพราะเขียนมาแล้วทุกปี เพราะรู้สึกดีมาก เวลาที่ได้รับคำอวยพรดีๆจากทุกคน เอาเป็นว่าขอบคุณที่แวะเข้ามาดู รวมไปถึงคำอวยพรดีๆที่ผมอาจจะได้รับด้วยนะครับ (มัดมือชกซะเลย 555)

แล้วพบกันใหม่เอนทรี่หน้านะครับ บายๆ ^ ^