3 พฤษภาคม2548
เรื่องไม่เป็นเรื่องก็คือ
ส่วนใหญ่แล้ว
วันนี้
หลังจากตามเรื่องเสร็จ
แต่แล้วโทรไปคนที่รับกลับไม่ใช่เจี๊ยบ
หลังจากคุยๆกันเสร็จก็เลยฝากให้พู่บอกเจี๊ยบด้วยว่าให้มารับที่นี่
จากนั้นก็รอแล้วก็รอ
เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องโดยเฉพาะเรื่องที่มันไม่น่าจะเกิดมาเป็นเรื่องได้และทุกครั้งที่เราเห็นใครทำอะไรที่เป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้เราก็มักจะคิดเสมอว่าทำไมถึงชอบทำอะไรให้เป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างนี้นะเราก็มักจะคิดเสมอว่าไอ้เรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้มันไม่มีทางเกิดกับเราได้เพราะเราไม่คิดจะทำให้มันเกิดเรื่องที่มันไม่เป็นเรื่องแบบนี้หรอกเรามาตามดูเรื่องของลูกค้าที่บ้านเอื้ออารีกะติ๊กสองคน(แน่นอนว่าให้ติ๊กมาส่ง) อะไรๆก็ดูจะเข้าท่าดีไปหมดในชีวิตการทำงานตอนนี้หมดสัปดาห์นี้ก็น่าจะมีเวลาให้ใช้ชีวิตสบายๆไปอีกสักสัปดาห์พอเหมาะพอดีกับการทำงานชิ้นใหม่ๆเราก็เลยโทรไปหาเจี๊ยบให้แวะมารับเรากลับไปที่มหาลัยด้วยเพราะเราขี้เกียจขึ้นรถแดงกลับวันนี้ฟ้าก็ค่อนข้างปรอดโปร่งคงไม่มีพายุหนักแบบเมื่อวานอีกแต่กลายเป็นพู่แทนแต่แล้วก็กลัวว่าเจี๊ยบจะมาไม่ถูกก็เลยบอกไปว่าให้มาที่หน้าธนาคารที่อยู่ใกล้ๆก็แล้วกันเจี๊ยบก็ยังไม่มาสักทีอืมเอาไงดีหว่าหรือจะไม่มาแล้วนะหลังจากคิดอย่างนี้เสร็จเสียงมือถือเราก็ดังขึ้นเจี๊ยบโทรมานั่นเอง"ฮัลโหล" เรารับสายอย่างรวดเร็ว
"อยู่ไหนๆ" เสียงเจี๊ยบตะโกนมาเหมือนกำลังหงุดหงิดอะไรของมันวะ...
" เอออยู่ที่หน้าธนาคารเนี่ยฝั่งตรงข้ามกับราชภัฎอ่ะ"
"อยู่ไหนเล่าไม่เห็นมีเลย!!!" มันตะโกนกลับมาอีกเราเองก็ชักจะไม่พอใจละ
"ก็ฝั่งตรงข้ามน่ะขับมาเลยยืนอยู่ตรงหน้าปากซอยแล้วเนี่ย"
"ไม่มีไม่เห็นบอกให้มันดีๆหน่อยสิ!!!!"เจี๊ยบยิ่งตะโกนกลับมาอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
"ก็เนี่ยขับตรงมาสิทำไมจะไม่เห็นธนาคารออกจะใหญ่ขับตรง..."พูดยังไม่ทันจบเจี๊ยบก็วางหูไปทันทีเรารู้สึกฉุนพอสมควรอะไรของมันไม่อยากมารับก็บอกดีๆสิวะไม่เห็นต้องทำเสียงหงุดหงิดแบบนั้นใหญ่เลยแต่ก็เอาเหอะเราเองก็อาศัยรถมันอยู่เป็นฝ่ายขอให้มันมาช่วยก็คงต้องยอมๆหน่อยมันอุตส่าห์มารับก็ใจดีแค่ไหนแล้วเจี๊ยบก็ยังไม่มาสักทีเฮ่อ....ขับไปไหนของมันแล้วเนี่ยผิดทางแล้วล่ะมั้งเราคิดพลางหยิบโทรศัพท์โทรไปหามันอีกรอบ
"อะไร" เสียงเจี๊ยบดูหงุดหงิดหนักกว่าเดิมตอนรับสายเรา
มาถึงตรงนี้เราเองก็ชักรำคาญขึ้นมานิดๆแล้ว
"ถึงไหนแล้วล่ะ"
"กำลังจะไปขนส่งแล้วเนี่ยอยู่ไหนกันแน่!!!" แล้วมันจะไปทำบ้าอะไรเส้นนั้นวะคนละทิศละทางเลยเราชักหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้ยินมันตะโกนกลับมา
"ก็เนี่ยซอยเราอยู่ฝั่งตรงข้ามกับธนาคารนครหลวงน่ะก่อนหน้าสี่แยกน่ะ"
"ไม่เห็นมีเลยบอกให้มันชัดๆหน่อยสิ!!!!!" เจี๊ยบตะเบ็งเสียงกลับมาพอกันทีมันจะไปตายที่ไหนก็เรื่องของมันกะอีแค่ให้มารับนี่ถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องมาก็ได้เราหมดความอดทนในที่สุด
"เออ! ไม่อยากมาก็ไม่ต้องมากลับไปเลยเรากลับรถแดงเองก็ได้" เราตะเบ็งเสียงกลับไป
"นี่ให้มันดีๆนะก็อุตส่าห์มารับแล้วบอกให้มันแน่ๆสิว่าอยู่ตรงไหน"มันตะโกนกลับมา
"ก็บอกไปไม่รู้ตั้งกี่รอบแล้วถ้าไม่พอใจแบบนี้ทีหลังก็ไม่ต้องมาไม่รบกวนก็ได้พอใจไหม"
"ก็บอกทางให้มันดีๆสิแล้วใครไม่พอใจอะไร"เสียงตะโกนที่ดังกลับมาทำให้เรารู้สึกหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ
"ก็เมื่อกี้วางหูไปทำไมกำลังจะบอกทางแล้ววางหูไปทำไมหา!!!"
"ใครวางหูสายมันตัดไปเองหยอดตังค์ไปสองบาทโทรเข้ามือถือคิดว่ามันจะโทรได้สักกี่นาทีกัน"
"......" เราพูดอะไรไม่ออกไปพักนึงอารมณ์ที่โมโหสุดขีดเมื่อกี้ดิ่งวูบลงสุดๆ"ก็แล้วตะโกนทำไมล่ะไม่พอใจไม่ใช่เหรอ" เราพูดเสียงอ่อยๆ
"เราไม่ได้โมโหแล้วถ้าไม่ตะโกนแล้วมันจะได้ยินไหมก็นี่อยู่ข้างถนนเนี่ยรถเยอะยังงี้มันก็ต้องตะโกนสิ"
"......" เราพูดอะไรไม่ออกอีกพักหนึ่งตอนนั้นความรู้สึกละอายเริ่มเข้ามาแทนที่เล็กน้อยก็ทั้งๆที่อีกฝ่ายเขาอุตส่าห์มารับดีๆน่ะนะแต่เราก็ดันไปพูดกับมันแบบนี้เสียได้หลังจากนั้นเราก็เลยขอโทษมันไปเสียงอ่อยๆพลางบอกทางให้มันจนมาถึงได้ในที่สุดคือไอ้ที่เขาเรียกว่า"เรื่องไม่เป็นเรื่อง" เฮ่อ.....
อย่างนี้แหล่ะ
ขอโทษจริงๆนะเจี๊ยบ
T _ T
http://trueworld.truelife.com/liveconcert/ubcaf/concert.jsp#
