**เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับบุคคลจริง สถานที่จริง เหตุการณ์จริง และขำไม่ออกจริงๆ**
" นี่ ไปซื้อมาม่าให้หน่อยได้ไหม" หญิงสาวคนหนึ่งบอกชายหนุ่มขณะที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก เขาวางส้อมลงก่อนจะพยักหน้า
" เออ...เอาเงินมาสิ"
" อ่ะ เอาไป" เธอยื่นเหรียญสิบบาทให้เขา " เอารสต้มยำกุ้งน้ำข้นนะ อยากกินรสนี้"
-------------------------
ที่ร้านขายของชำ ชายหนุ่มเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่รู้ว่ามาม่ารสต้มยำกุ้งน้ำข้นเป็นยังไง ตั้งแต่เกิดมาก็จำได้แค่รสต้มยำกุ้งและรสหมูสับ เนื่องจากเขาไม่ใช่นักทดลองชิมมาม่า และคิดว่าสองรสที่กินนั้นก็อร่อยมากพอแล้ว จึงไม่เคยคิดจะแตะมาม่ารสอื่นๆแม้แต่น้อย
แต่แล้วเขาเหลือบไปเห็น ยำยำจัมโบ้รสต้มยำกุ้ง และมีเขียนต่อท้ายว่าน้ำข้นด้วย เขาจึงหยิบมันขึ้นมาและจ่ายเงินให้แก่อาแปะเจ้าของร้านก่อนปั่นจักรยานกลับบ้าน
------------------------
"อ่ะ มาม่า นี่ตังค์ทอนนะ" ชายหนุ่มวางเงินบนโต๊ะรับแขกก่อนเดินเข้าไปในห้องเพื่อกินข้าวต่อ ขณะที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากอีกครั้ง เขาก็ได้เสียงหญิงสาวดังเอะอะขึ้น ชายหนุ่มจึงออกมาเดินดูอย่างเสียไม่ได้
" นี่มันอะไรน่ะ! นี่มันยำยำไม่ใช่เหรอ" หญิงสาวพูดอย่างฉุนเฉียว
" เออ...ก็ยำยำไง แล้ว...?" ชายหนุ่มถามด้วยความงุนงง
" ก็นี่มันยำยำ ชั้นสั่งมาม่า บอกแล้วไงว่าเอามาม่า ไม่ใช่ยำยำ ชั้นไม่ชอบยำยำเข้าใจไหม"
" แล้วไงอ่ะ มันก็เหมือนกันแหล่ะ กินๆไปเถอะ"
" ไม่เอา ชั้นไม่ชอบยำยำ ชั้นจะกินมาม่า"
" นี่ก็รสต้มยำกุ้งน้ำข้นไม่ใช่เหรอ มันก็เหมือนๆกันล่ะ"
" ไม่เหมือน! แล้วทำไมไม่เอามาม่ามา"
" ก็ฉันเห็นแต่อันนี้ ฉันก็หยิบอันนี้มา ของมาม่าฉันไม่เคยเห็น"
" ตลกละ! เกิดมาไม่เคยเห็นมาม่า ต้มยำกุ้งน้ำข้นเหรอ"
" เออ ไม่เคย"
" บ้ารึเปล่า! เกิดมาไม่เคยเห็นมาม่าต้มยำกุ้งอ่ะ"
" ต้มยำกุ้งน่ะเคยเห็น ชั้นซื้อมาผัดกินบ่อยๆ แต่แบบน้ำข้นอะไรนี่ไม่เคยเห็น"
" ก็ที่ซองมันเป็นสีทองๆไง ชั้นยังเห็นเธอเคยซื้อมาเลย จะไม่รู้จักได้ไง ตลกว่ะ!!"
" ไม่เคยซื้อเลยเถอะ บ้าหรือเปล่า! ฉันไม่กินเผ็ดเธอก็รู้"
" ชั้นเคยเห็นเธอซื้อมา ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย บอกว่าไม่มียังจะน่าเชื่อกว่าอีก"
" ไม่เคยเห็นจริงๆ"
" ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยนะ ก็ชั้นเคยเห็น"
" แล้วถ้าบอกว่าไม่มี เธอจะไม่โมโหแบบนี้เหรอ"
" ไม่ได้โมโห"
" โมโหชัดๆ"
" ไม่ได้โมโห!!"
" ก็แล้วไม่ออกไปซื้อเองล่ะ"
" อ๋อ ใช้ไม่ได้เลยใช่ไหม! ชั้นออกไปข้างนอกเหนื่อยๆ อยากกินมาม่าแค่นี้ไม่ได้เลยใช่ไหม!!"
" ก็รู้แล้วว่าเหนื่อย ถึงออกไปซื้อให้ไง แล้วจะโวยวายทำไมเนี่ย"
" เออ! ถ้าชั้นรู้ว่าเธอมันพึ่งพาไม่ได้แบบนี้ ชั้นไปเองตั้งนานแล้ว กะอีแค่มาม่าแค่นี้ยังซื้อไม่เป็นอีก"
" ก็บอกแล้วว่าไม่เคยเห็น เห็นแต่อันนี้ก็ซื้อมา จะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย!"
" ใช่สิ! แตะไม่ได้เลยใช่ไหมเธอเนี่ย ทำอะไรก็ถูกไปหมด กลับเข้าห้องไปเลยสิไป ไม่ต้องมาสนใจหรอกว่าคนอื่นเขาจะเป็นยังไงกัน ของแค่นี้ยังทำให้ไม่ได้ แย่ว่ะ!!"
" ??? "
------------------------------
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า มาม่านั้นเป็นปัญหาระดับโครงสร้างความสัมพันธ์จริงๆ หวังว่าเหตุการณ์อันน่าสลดเช่นนี้คงไม่เกิดกับครอบครัวของทุกคนนะครับ...
ด้วยรักและหวังดี
คุณกระต่าย
