เมื่อคืนนี้ นั่งทำงานอยู่ดีๆ ก็เกิดอาการหิวกำเริบขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พอหิวขึ้นมาแล้วมือก็มันจะสั่นจนตัดเส้นไม่ค่อยได้ ตาก็ลายจนมองอะไรไม่ค่อยเห็น

คุณกระต่ายนั่งนึกในใจ ไม่น่ากินอาหารเย็นเป็นคอนเฟลคใส่นมเลย กะว่ากินน้อยๆจะได้ลดน้ำหนักเสียหน่อยแท้ๆ แต่ดันกลายเป็นว่าทำให้หิวกลางดึกแทนเสียอีก ฮื่ม!

หลังจากพยายามอดทนแล้วอดทนอีก เนื่องจากน้ำหนักมวลรวมที่มีอยู่ในตัวตอนนี้ก็เยอะมากแล้ว ยังไม่อยากเพิ่มอีกโดยไม่จำเป็น แต่ในที่สุดก็ทนไม่ไหว จนต้องลองเปิดหาอะไรในตู้เย็นดู เผื่อจะมีอะไรใช้รองท้องประทังชีวิตไปได้นิดๆหน่อยๆบ้าง

ของส่วนใหญ่ถูกใส่ไว้ในทัปเปอร์แวร์เนื่องจากมารดาจะเอาไปทำบุญที่วัดตอนเช้า จึงไม่อาจหยิบมากินได้ด้วยจรรยาบรรณของลูกที่ดี

พลันสายตาของคุณกระต่ายก็ปราดไปเจอถุงพลาสติกใบหนึ่ง

ข้างในนั้นมีก้อนสีเหลืองกลมๆฟูๆ แลดูคล้ายๆกับไก่ป๊อบไม่ก็ปลาชุบเกล็ดขนมปังทอด ไม่ก็พวกขนมทองหยิบทองหยอดอะไรแบบนั้น

ในใจของคุณกระต่ายคิดว่า ได้การล่ะเฟ้ย! กินไอ้นี่รองท้องละกัน

ถึงมันจะอ้วนแต่ก็คงไม่อ้วนมาก พอใช้รองท้องไปได้ทั้งคืน ของใครซื้อมาก็ไม่รู้ล่ะ แต่เสร็จเราแน่ หึๆๆ

ปรากฏว่าพอล้วงเข้าไปในถุงแล้วหยิบมันออกมาดู ก็พบว่ามันคือ...

..... 

...

..

.

คือ...

ดอกดาวเรือง ที่จะเอาไปใช้ไหว้พระในวันวิสาขบูชานั่นเอง

จบเห่...

ป.ล. สุดท้ายก็ต้องขี่จักรยานไปซื้อขนมจีบกุ้งมาทานอีก ฮื่ม...